Αποστολική Ορθόδοξη ΕκκλησίαΚοινότητες της αποστολικής παράδοσης
EL

Τα θεμέλια της πίστεως της Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Περί της Θεοτόκου και περί της σωτηρίας

Περί της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Η Αγία Παρθένος Μαρία καταγόταν από τη φυλή του Αβραάμ και του Δαβίδ, από το γένος των οποίων έμελλε να προέλθει ο Σωτήρ, κατά την επαγγελία του Θεού. Μνηστεύθηκε τον Ιωσήφ από την ίδια φυλή, για να είναι αυτός ο φύλακάς Της, διότι ήταν αφιερωμένη στον Θεό με την υπόσχεση να μείνει για πάντα Παρθένος.

Η Υπεραγία Μαρία πράγματι έμεινε και μένει πάντοτε Παρθένος, πριν από τον τόκο, κατά τον τόκο και μετά τον τόκο του Σωτήρος, και γι’ αυτό ονομάζεται Αειπάρθενος.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τίμησε την Υπεραγία Παρθένο Μαρία και με ένα ακόμη μεγάλο όνομα: Θεοτόκος.

Η Υπεραγία Παρθένος ονομάστηκε Θεοτόκος με την εξής έννοια. Μολονότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός γεννήθηκε από Αυτήν όχι κατά τη θεότητά Του, η οποία είναι αιώνια, αλλά κατά την ανθρωπότητα, εντούτοις επάξια ονομάστηκε Θεοτόκος, διότι Εκείνος που γεννήθηκε ήταν ήδη κατά την ίδια τη σύλληψη και τη γέννηση, όπως είναι πάντοτε, αληθινός Θεός.

Η άμεση μητρική σχέση της Υπεραγίας Θεοτόκου προς τον Υιό του Θεού, που σαρκώθηκε από Αυτήν, και το απαράμιλλο ύψος της προσωπικής πνευματικής Της ζωής την κατέστησαν Μεσίτρια της σωτηρίας και της χαριτώσεως όλων των πιστών στην Εκκλησία του Χριστού. Η ορθόδοξη λατρεία υμνεί την Υπεραγία Θεοτόκο ως γέφυρα προς τον Θεό, πύλη της σωτηρίας, ανάπαυση και παρηγορία των αμαρτωλών, Εκείνη που χαρίζει στην κατακριμένη φύση τους το αρχαίο κάλλος. Σε Αυτήν ανήκει η εξουσία και η παρρησία να ανοίγει στους μετανοούντες την απέραντη άβυσσο της αγαθότητας του Θεού. Δι’ Αυτής ο Κύριος δείχνει πλήθος ελέους στους αμαρτωλούς και ειρηνεύει το πνεύμα τους με τη συγχώρηση των αμαρτιών.

Το αγιότατο και οικείο σε κάθε χριστιανό όνομα «Μητέρα του Θεού» είναι το όνομα Εκείνης που φέρει την υψηλότερη στην Εκκλησία θεομητορική αγάπη, η οποία φανερώνει σε όσους ζητούν τη σωτηρία άβυσσο οικτιρμών και απέραντο πέλαγος χάριτος. Το πράο, ήσυχο, ελεήμον και εύσπλαχνο βλέμμα Της στρέφεται σε όσους Την επικαλούνται σε όλο τον κόσμο. Οι ουράνιοι Την βλέπουν πρόσωπο με πρόσωπο. Η επί γης Εκκλησία ατενίζει με πίστη την Παναγία ως αεί ζώσα μέσα στις άγιες εικόνες Της και Την προβάλλει ενώπιον του Κυρίου ως Πρέσβειρα και Μεσίτριά της.

Η ορθόδοξη Παράδοση τιμά τη Μητέρα του Θεού με τις μεγάλες εορτές της Συλλήψεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Γενεθλίου Της, του Ευαγγελισμού και της Κοιμήσεως. Στο πρόσωπό Της φανερώθηκε επί γης σαν ένας ουρανός, λαμπρότερος και μεγαλύτερος από τον άνω ουρανό. Δι’ Αυτής άνοιξε για την ανθρωπότητα η Βασιλεία των Ουρανών και έγινε προσιτή στους ανθρώπους η ζωή σε κοινωνία με τους αγγέλους. Τους πιστούς στον Χριστό Εκείνη τους ανακαλεί στον παράδεισο, τους ενδύει με τη χάρη την αφθαρσία και ανοίγει σε αυτούς τις πύλες του ελέους του Θεού.

Περί της σωτηρίας διά του Κυρίου Ιησού Χριστού

Εφόσον ο Υιός του Θεού σαρκώθηκε για τη σωτηρία μας, επιτέλεσε τη σωτηρία μας με τη διδασκαλία Του, με τη ζωή Του, με τον θάνατό Του και με την Ανάστασή Του.

Η διδασκαλία του Χριστού ήταν το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού, ή αλλιώς η διδασκαλία για τη σωτηρία και την αιώνια μακαριότητα, η ίδια που και σήμερα κηρύσσεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία (Μάρκ. 1,14–15).

Η διδασκαλία του Χριστού είναι σωτήρια για εμάς, όταν τη δεχόμαστε με όλη μας την καρδιά και ζούμε σύμφωνα με αυτήν. Ο ψευδής λόγος του διαβόλου, όταν τον δέχθηκαν οι πρώτοι άνθρωποι, έγινε μέσα τους σπέρμα αμαρτίας και θανάτου. Αντίθετα, ο αληθινός λόγος του Χριστού, όταν οι χριστιανοί τον δέχονται με ζήλο, γίνεται μέσα τους σπέρμα αγίας και αθάνατης ζωής. Αυτοί, κατά τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου, είναι «ἀναγεγεννημένοι οὐκ ἐκ σπορᾶς φθαρτῆς, ἀλλὰ ἀφθάρτου, διὰ λόγου ζῶντος Θεοῦ καὶ μένοντος εἰς τὸν αἰῶνα» (Α΄ Πέτρ. 1,23).

Η ζωή του Ιησού Χριστού γίνεται σωτήρια για εμάς, όταν τη μιμούμαστε. Διότι λέει: «ἐὰν ἐμοὶ διακονῇ τις, ἐμοὶ ἀκολουθείτω, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγώ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ ἐμὸς ἔσται» (Ιω. 12,26).

Ο Ιησούς Χριστός έπαθε και πέθανε, ενώ ήταν Θεός. Έπαθε όμως και πέθανε όχι κατά τη θεία, αλλά κατά την ανθρώπινη φύση, και όχι επειδή δεν μπορούσε να αποφύγει το πάθος, αλλά επειδή θέλησε να πάθει. Ο ίδιος είπε: «ἐγὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου, ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν. οὐδεὶς αἴρει αὐτὴν ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἀλλ᾿ ἐγὼ τίθημι αὐτὴν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ. ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν, καὶ ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτήν» (Ιω. 10,17–18).

Λέγεται ότι ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε υπέρ ημών με την έννοια ότι με τον σταυρικό Του θάνατο μας λύτρωσε από την αμαρτία, την κατάρα και τον θάνατο.

Μετέχουμε στα πάθη και στον θάνατο του Ιησού Χριστού με τη ζωντανή πίστη της καρδιάς, με τα Μυστήρια, στα οποία κρύβεται και είναι σφραγισμένη η δύναμη των σωτήριων παθών και του θανάτου του Ιησού Χριστού, και τέλος με την καταστολή της σάρκας μας μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες της.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός έδωσε την πρώτη απόδειξη ότι τα πάθη και ο θάνατός Του είναι σωτήρια για τους ανθρώπους με το ότι αναστήθηκε και έτσι έθεσε το θεμέλιο και της δικής μας μακάριας αναστάσεως.

Η μέλλουσα Παρουσία του Χριστού θα διαφέρει πολύ από την πρώτη. Για να πάθει υπέρ ημών ήρθε με ταπείνωση, ενώ για να μας κρίνει θα έρθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ» (Ματθ. 25,31).

Θα κρίνει όλους τους ανθρώπους χωρίς εξαίρεση. Αναμφίβολα θα μας κρίνει και για τα κακά λόγια ή τους λογισμούς, αν δεν τα εξαλείψουμε με τη μετάνοια, την πίστη και τη διόρθωση της ζωής. «λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως» (Ματθ. 12,36).

Πότε θα έρθει ο Κύριος Ιησούς Χριστός να κρίνει, αυτό είναι άγνωστο· πρέπει όμως να ζούμε έτσι, ώστε να είμαστε πάντοτε έτοιμοι γι’ αυτό.